Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

Οι σταρ της μόδας... τρώνε junk!




Στην πραγματικότητα είναι πάντα fit και αψεγάδιαστοι. Στον φανταστικό κόσμο του σκιτσογράφου Αλεξάντρο Παλόμπο όμως φαίνεται πως ακόμη και οι μεγαλύτερες προσωπικότητες από τον χώρο της μόδας έχουν αδυναμία στο junk food. Παίρνοντας την εκδίκησή του για όλους εμάς τους κοινούς θνητούς, που δεν έχουμε τη δυνατότητα να φορέσουμε τις ακριβές δημιουργίες τους, να αποκτήσουμε τα καλλίγραμμα κορμιά τους και να ζήσουμε το ιδιαίτερο lifestyle τους, ο Παλόμπο παρουσιάζει με την πένα του τους κορυφαίους της βιομηχανίας της μόδας ως παχύσαρκα, κοιλιόδουλα πλάσματα που δεν μπορούν να αντισταθούν σε ένα χάμπουργκερ.

Τσαλακωμένοι

Η ισχυρή κυρία της «Vogue», Αν Γουίντουρ, γλείφει έτσι τα δάχτυλά της καθισμένη σε μια πολυθρόνα με την κοιλιά έξω, έχοντας καταβροχθίσει ένα άκρως «βρόμικο» γεύμα, ενώ η πάντοτε πολύ αδύνατη και γυμνασμένη Ντονατέλα Βερσάτσε ξεχειλίζει από το κόκκινο εφαρμοστό της φόρεμα. Αντίστοιχα, ο συνήθως «ατσαλάκωτος» Τομ Φορντ, πρησμένος από το φαγητό, με ανοιχτό πουκάμισο, φαίνεται με το ένα χέρι να χύνει ένα ποτήρι αναψυκτικό στο πάτωμα και με το άλλο να κρατάει τηγανητές πατάτες, τη στιγμή που και οι συνάδελφοί του Τζον Γκαλιάνο, Μαρκ Τζέικομπς και Αλμπέρ Ελμπάζ δυσκολεύονται να χωρέσουν στα designer κοστούμια τους.

«Βαρετοί»

Ο Παλόμπο φημίζεται για τα αμφιλεγόμενα σκίτσα του, καθώς και άλλες φορές στο παρελθόν έχει τοποθετήσει μεγάλα ονόματα από τον χώρο της μόδας σε άκρως αμήχανες καταστάσεις, όπως, για παράδειγμα, την Αν Γουίντουρ να πειραματίζεται σε στάσεις του Kama Sutra με τον Χόμερ Σίμσον. «Το θέμα των περιττών κιλών παραμένει ταμπού στη βιομηχανία της μόδας. Με αυτή τη συλλογή σκίτσων ήθελα να αποτίσω έναν πραγματικό φόρο τιμής στο θέμα» εξήγησε ο Παλόμπο, ο οποίος αποκάλυψε ότι το αγαπημένο του είδωλο από τον χώρο της μόδας είναι η διευθύντρια της «Vogue».

«Διανύουμε περίοδο μεγάλων αλλαγών, όμως αισθάνομαι ότι η μόδα εξακολουθεί να ζει στο παρελθόν. Τα 80s πέθαναν. Τα περιοδικά μόδας γίνονται ολοένα και λιγότερο ενδιαφέροντα και εξακολουθούν να παρουσιάζουν θλιβερές και βαρετές γυναίκες ως είδωλα» πρόσθεσε, σχολιάζοντας ότι τα είδωλα αυτά αποτελούν αντανάκλαση των εκδοτών, παρά των αναγνωστών.

Ο Αλεξάντρο Παλόμπο επέλεξε τη σάτιρα προκειμένου να καταγγείλει την ακραία επικριτική στάση του Καρλ Λάγκερφελντ για τις καμπύλες. Γαλλίδες ακτιβίστριες όμως επέλεξαν τον δρόμο της Δικαιοσύνης! Ο Γερμανός σχεδιαστής πριν από μερικές ημέρες προκάλεσε νέα θύελλα αντιδράσεων λέγοντας ότι κανείς δεν θέλει να βλέπει γυναίκες με καμπύλες στην πασαρέλα, ενώ καταλόγισε ευθύνες στους χοντρούς ανθρώπους και τις ασθένειές τους για την κατάντια του συστήματος δημόσιας υγείας στην πατρίδα του. Τα σχόλιά του εξόργισαν τη γυναικεία οργάνωση «Belle, Ronde, Sexy et je m’assume» («Ομορφη, γεμάτη, σέξι και καλά με τον εαυτό μου») που κατέθεσε εναντίον του αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση, χαρακτηρίζοντας τη συμπεριφορά του «ρατσιστική» απέναντι στους ανθρώπους με περιττά κιλά.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης


Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger