Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013

Sugar - Μερικοί το προτιμούν καυτό



Φωτογραφία


Από την 6η Νοεμβρίου στο Παλλάς!

ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΚΑΥΤΟ
Βασισμένο στο βιβλίο του Peter Stone
και στην ταινία «Μερικοί το προτιμούν καυτό»
των Billy Wilder & I.A.L. Diamond
Βασισμένο σε μία ιστορία του Robert Thoeren
Μουσική: Jule Styne   Στίχοι: Bob Merrill
Παραγωγή για το Broadway David Merrick
Σκηνοθεσία και χορογραφίες για το Broadway Gower Champion


Ο Σταμάτης Φασουλής, σκηνοθετεί με πολύ κέφι και άλλο τόσο χιούμορ τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Θοδωρή Αθερίδη την ξανθιά «Sugar» Ζέτα Μακρυπούλια και τον Κώστα Βουτσά  με το κότερο του και τους φέρνει από το Μαϊάμι μ’ ένα αεριωθούμενο μιούζικαλ στο θέατρο Παλλάς.   

Ποτοαπαγόρευση, κρίση ορχήστρα από ξανθά πεντανόστιμα κορίτσια, μαφία, εκατομμυριούχοι, έρωτες, τρένα, κότερα, τραγούδι, χορός από τσάρλεστον μέχρι Κομπαρσίτα, και σ’ όλα αυτά να πρωταγωνιστεί το γέλιο, στο έργο που ψηφίζεται ως καλύτερη κωμωδία της χρονιάς από το 1959 έως σήμερα. Σ΄αυτό είναι βασισμένη η ταινία του Billy Wilder «Μερικοί το προτιμούν καυτό» πασίγνωστη και αγαπημένη από τις υπέροχες ερμηνείες των Τζακ Λέμον, Τόνι Κέρτις και Μαίρυλιν Μονρόε.

Όμως περί τίνος πρόκειται; Γιατί τόση φασαρία; Ποια είναι αυτή η ξανθιά που έχει τρελλάνει όλους τους άντρες;

1930. Δύο άνεργοι μουσικοί, ο Τζέρυ και ο Τζο, γίνονται κατά λάθος, αυτόπτες μάρτυρες σε ένα μαφιόζικο ξεκαθάρισμα. Για να γλυτώσουν από τους γκάνγκστερς ντύνονται γυναίκες και εισβάλουν σε ένα γυναικείο μουσικό συγκρότημα.  Όμως ο Τζο που πλέον ποζάρει σαν Ζοζεφίν, ερωτεύεται την πανέμορφη Sugar Kane που το ονειρό της είναι να παντρευτεί εκατομμυριούχο. Εκεί γύρω περιφέρεται μ’ ένα κότερο κι ένας ζάμπλουτος κύριος, ο Όσγκουντ Φίλντινγκ που έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα με τη Δάφνη δηλαδή τον Τζέρυ με φουστάνια. Όταν σκάει μύτη ο μεγάλος μαφιόζος Σπατζ και αναγνωρίζει τις δύο καλλονές,  αρχίζει ένα τρελό κυνηγητό με γκαγκς, ανατροπές και ξέφρενα γέλια.

Η συνέχεια επί της σκηνής του θεάτρου Παλλάς τον Νοέμβριο και θα καταλάβετε γιατί ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΚΑΥΤΟ… 

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Κοστούμια : Ντένη Βαχλιώτη
Διεύθυνση Ορχήστρας – Ενορχήστρωση: Αλέξιος Πρίφτης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Ελευθερία Ντεκώ
Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Ζουγανέλης, Θοδωρής Αθερίδης, Ζέτα Μακρυπούλια, Νάντια Κοντογιώργη, Λευτέρης Ελευθερίου, 16 ακόμη ηθοποιοί και 10 μελής ορχήστρα

Μαζί τους ο Κώστας Βουτσάς με το κότερο του. 

Παραγωγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ

Παραστάσεις:
6, 7, 9, 14, 15, 16/11 20:30 
10, 17/11 18:00

Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 25€, 35€, 45€, 50€, 60€     Φοιτητικό: 20€
Για κατόχους δελτίου ανεργίας: 15€ (μόνο από το ταμείο).
ΑΓΟΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Θέατρο Παλλάς
Βουκουρεστίου 5
Δευτ. - Σάββ. 9.00 - 20.00
Κυρ. 12.00 - 20.00

Οnline κρατήσεις εισιτηρίων 

Ημ. Παραστάσεων: 01/11/2013 


στις

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης

Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger