Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου 2013

Η «Νεράιδα» (του Λάτση) στο σινεμά!




Η «Νεράιδα» του Γιάννη Λάτση... γκεστ σε αξέχαστες ταινίες του ελληνικού -και όχι μόνο- κινηματογράφου. Πρόκειται για το πρώτο «πλοίο της γραμμής» της οικογένειας Λάτση, που μετέφερε στο νησί του τον φέρελπι πολιτικό Νίκο Μαντά (ή αλλιώς τον Ανδρέα Μπάρκουλη) στην αγαπημένη ταινία της Φίνος Φιλμ «Τζένη Τζένη». Εκανε την εμφάνισή του και σε άλλα φιλμ, όπως το «Γιατί γεννήθηκα φτωχή» με την Αντζελα Ζήλια, τον Θανάση Μυλωνά και την Κούλα Αναγιώτου. Η θρυλική ταινία «Το παιδί και το δελφίνι» με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν είχε γυριστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στο κατάστρωμά του, με την Ιταλίδα σεξοβόμβα να διαφημίζει με τον καλύτερο τρόπο τη «Νεράιδα». Ο πίνακας με τα δρομολόγιά του έκανε ένα... πέρασμα και από την ταινία «Το αγοροκόριτσο» με πρωταγωνιστές την Αννα Φόνσου, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Θανάση Βέγγο και πολλούς ακόμη ηθοποιούς.


Το ιστορικό πλέον πλοίο έχει... πλεύσει όμως και από πλάνο της δραματικής ταινίας «Θυσιάστηκα για το παιδί μου» με τους Χριστίνα Σύλβα και Γιώργο Καμπανέλλη. Η «Νεράιδα» του Γιάννη Λάτση (με τη μακρά κινηματογραφική... προϋπηρεσία) σηκώνει άγκυρα και σαλπάρει ύστερα από αρκετά χρόνια προκειμένου να πραγματοποιήσει το παραδοσιακό της δρομολόγιο στα νησιά του

Αργοσαρωνικού. Το πλοίο που έστρεψε πάνω του τα βλέμματα των σινεφίλ, καθώς για την εποχή του ήταν το πλέον αξιόπιστο, πολυτελές και υπερσύγχρονο, προκαλώντας κύματα θαυμασμού στο πέρασμά του, ετοιμάζεται να ακολουθήσει το ερχόμενο Σάββατο την ίδια ρότα με εκείνην του παρελθόντος, όντας πλέον μουσείο, για να αράξει ξανά στην Ελευσίνα στις 29 Σεπτεμβρίου.
Η αγορά
Η «Νεράιδα» αγοράστηκε από τον Γιάννη Λάτση στο τέλος του 1949 και ήρθε να ενισχύσει την ακτοπλοϊκή του δραστηριότητα, αλλά και να φέρει γεύση άνεσης και πολυτέλειας στη μέχρι τότε παραμελημένη ελληνική ακτοπλοΐα, ταξιδεύοντας για περίπου είκοσι πέντε χρόνια. Αναγνωρίζοντας τη σημασία του πλοίου για το επιχειρηματικό του ξεκίνημα, ο Γιάννης Λάτσης και η οικογένειά του δεν έστειλαν ποτέ τη «Νεράιδα» για διάλυση, αντιθέτως, τη διατήρησαν παροπλισμένη στις λιμενικές εγκαταστάσεις της Ελευσίνας περισσότερα από τριάντα χρόνια. Η οικογένεια του καπετάν Γιάννη αποφάσισε το 2007 τη μετασκευή της «Νεράιδας» σε πλωτό μουσείο, με κύριο εκθεσιακό άξονα την επιχειρηματική πορεία του ιδιοκτήτη της. Ετσι, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου το πλοίο μεταφέρθηκε στο Sibenik της Κροατίας όπου η μετασκευή και μετατροπή του σε πλωτό μουσείο διήρκεσαν περίπου δύο χρόνια.


Σήμερα, η... κινηματογραφική «Νεράιδα» ετοιμάζεται για το συνηθισμένο της ταξίδι, αποτελώντας ταυτόχρονα μνημείο της ελληνικής ακτοπλοΐας, αλλά και ένα εντυπωσιακό δείγμα ανακατασκευής παλαιού σκαριού. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2013 θα αποπλεύσει από την Ελευσίνα προκειμένου να πραγματοποιήσει το παραδοσιακό δρομολόγιο στους προορισμούς του Αργοσαρωνικού: Σπέτσες, Ερμιόνη, Υδρα, Πόρος,

 Μέθανα, Αίγινα. Θα παραμείνει σε κάθε λιμάνι για λίγες ημέρες, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα για οργανωμένες επισκέψεις μαθητών, αλλά και για ελεύθερη πρόσβαση από τους κατοίκους και τους επισκέπτες των περιοχών αυτών. Το ταξίδι θα ολοκληρωθεί στις 29 Σεπτεμβρίου.




ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης


Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger