Κυριακή 6 Ιουλίου 2014

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Οι λόγοι χωρισμού, η απιστία και η άγνωστη αποβολή



Σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με αφορμή την παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστεί με τίτλο Δείπνο με φίλους, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου μιλάει στο περιοδικό ΟΚ για τους λόγους που την οδήγησαν στον χωρισμό από τον Βαγγέλη Μητρογιάννη, την απιστία αλλά και την άγνωστη αποβολή.

«Η καθηµερινότητα δείχνει πολλές φορές ότι δύο άνθρωποι που διέθεταν κοινό κώδικα επικοινωνίας, µπορεί να δουν τον γάµο τους να ρουτινιάζει και να αποξενωθούν εντελώς. Από εκεί ξεκινούν όλα και µπορεί να εισβάλλει στη σχέση ένα τρίτο πρόσωπο ή να συµβούν πολλά άλλα. Αυτό όµως που, κατά τη γνώµη µου, είναι η βασική αιτία χωρισµού είναι η έλλειψη επικοινωνίας», δήλωσε η ίδια, σχετικά με το ποια θεωρεί την πιο σημαντική αιτία χωρισμού.
 
Η ίδια έχει ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας δύο φορές. Της έχει συμβεί να υπάρξει τρίτο πρόσωπο; «Όχι, ποτέ. Μου έχει τύχει σύντροφός µου να µε απατήσει και µάλιστα µε φίλη µου, αλλά δεν ήµασταν παντρεµένοι».
 
Τι έφταιξε, όμως, στο γάμο της με τον Βαγγέλη Μητρογιάννη και έδωσαν τίτλους τέλους; «Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη. ∆εν θα ήθελα να αναλύσω τι χάλασε στον γάµο µου, αλλά, όπως έχει πει και ο Ηράκλειτος «τα πάντα ρει», πράγµα που σηµαίνει ότι και οι άνθρωποι αλλάζουν, όπως αλλάζουν και οι σχέσεις. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της εξέλιξης είναι λογικό να αλλάξεις και άποψη και τα πάντα» και συμπλήρωσε, σχετικά με την ανακοίνωση που έδωσε ο ίδιος σε δημοσιογράφο «Αυτό θα προτιµούσα να µην το σχολιάσω. Ο καθένας επιλέγει τον τρόπο µε τον οποίο θα εκφραστεί. Αυτό που έχει αξία, κατά τη γνώµη µου, είναι ότι πλέον έχουν λυθεί όλα τα προβλήµατα και υπάρχει πολιτισµός στη σχέση µας», είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε «Ήταν κοινή απόφαση. Όταν σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου και αυτά που έχετε µοιραστεί, θα το συζητήσεις µαζί του και θα πάρετε µία απόφαση. ∆εν θα φύγεις νύχτα».
 
Τι λέει, όμως, για το ενδεχόμενο τρίτου γάμου; «Ένας τρίτος γάµος είναι το τελευταίο πράγµα που µε απασχολεί αυτή τη στιγµή. Όταν τελειώνει µία σχέση πρέπει να κάνεις µία ενδοσκόπηση. Προς το παρόν δεν αισθάνοµαι έτοιµη να ξαναερωτευτώ. Χρειάζοµαι χρόνο, γιατί για να ξαναµπείς σε µία καινούρια σχέση πρέπει να «καθαρίσεις» πρώτα µέσα µου. Αλλά και πάλι µπορεί σήµερα να λέω ότι δεν είµαι έτοιµη και να γνωρίσω αύριο τον άντρα των ονείρων µου. Η ζωή, όπως προανέφερα, είναι απρόβλεπτη και αυτό είναι το ωραίο» επεσήμανε και εξομολογήθηκε ότι ο παρορµητισµός της είναι ένα κοµµάτι του χαρακτήρα της που θα ήθελε να µπορεί να ελέγχει περισσότερο.
 
Τέλος, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου κατέληξε «Όταν ξεκινάς μια σχέση, πάντα έχεις στο μυαλό σου, ότι θα ήθελες να κρατήσει για πάντα. Αυτό μερικά ζευγάρια το πετυχαίνουν και κάποια άλλα όχι. Ειλικρινά θαυμάζω αυτά τα ζευγάρια, ανάμεσα στα οποία είναι και οι γονείς μου, που εξακολουθούν μετά από 40 χρόνια γάμου να χορεύουν ταγκό στη βεράντα».

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης


Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger