Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

26o Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Κινηματογραφικός πυρετός στην Αθήνα


26o Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου


Παραμένοντας πιστό στο ετήσιο φθινοπωρινό ραντεβού του με τους Έλληνες σινεφίλ, το 26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, θα διεξαχθεί από τις 14 έως και τις 27 Νοεμβρίου 2013.
Στις 14 ημέρες της διάρκειας του φεστιβάλ, περισσότερες από 70 ταινίες από την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια κινηματογραφία θα παρουσιαστούν στους κινηματογράφους ΛΑΪΣ - Ταινιοθήκη της Ελλάδος και Capitol 3D Cinema, και από τις 21 έως και τις 27 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο Ιντεάλ.
Όπως κάθε χρόνο, στο Διαγωνιστικό Τμήμα του φεστιβάλ, πρόσφατες ευρωπαϊκές παραγωγές που δεν έχουν αγοραστεί από Έλληνα διανομέα θα διαγωνιστούν για το βραβείο του Πανοράματος. Tο βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κινηματογράφου (FIPRESCI) θα απονείμουν τρία μέλη της: Από τη Ρουμανία, η Giulia Dobre (κριτικός κινηματογράφου στο Romanian National Radio και τα περιοδικά Omagiu και Cultura), από τη Νορβηγία ο Aleksander Huser (κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Cinema και τη διαδικτυακή εφημερίδα Side 3 Nettavisen) και από την Ελλάδα, ο Ρόμπι Εκσιέλ (κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ). Τέλος, τα τελευταία χρόνια το Πανόραμα έχει θεσπίσει και το βραβείο κοινού που απονέμει 5μελής επιτροπή αναγνωστών του περιοδικού Αθηνόραμα.
Ανάμεσα στις ταινίες του Διαγωνιστικού ξεχωρίζουν το Viva la liberta (καλύτερο σενάριο και πρώτος ανδρικός ρόλος στα Βραβεία της Ένωσης Ιταλών Κριτικών Κινηματογράφου), μιαευρηματική σάτιρα για την ιταλική πολιτική σκηνή και όχι μόνο, το Class enemy (υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, και για Luigi De Laurentiis Award στο Φεστιβάλ της Βενετίας), ένα συγκλονιστικό δράμα που εκτυλίσσεται σε ένα γυμνάσιο με φόντο μια αυτοκτονία, το The priest's children (υποψήφιο για Crystal Globe στο φεστιβάλ του Karlovy Vary), μία ευφυέστατη κωμωδία για τη θρησκεία και το ταμπού της αντισύλληψης, και το In bloom (υποψήφιο για καλύτερη ταινία στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου), ένα κινηματογραφικό δοκίμιο για την αντρική βία και την αναζήτηση της γυναικείας ταυτότητας.
Tο τμήμα «H Διεθνής Εικόνα Σε Πρώτη Προβολή», φιλοξενεί όπως κάθε χρόνο άπαικτες ταινίες στο αθηναϊκό κοινό, από την παγκόσμια κινηματογραφία. Ανάμεσά τους, η πολυαναμενόμενη ταινία του Alejandro Jodorowsky, La danza de la realidad, ένα φίλμ το οποίο απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές κατά την προβολή του στο Φεστιβάλ των Καννών, το Post tenebras lux (Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών το 2012) μια ακροβασία μεταξύ ονείρων και πραγματικότητας από τον αμφιλεγόμενο Carlos Reygadas, η αγγλική The invisible woman με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Ρέιφ Φάινς, γύρω από τον κρυφό έρωτα του διάσημου Βρετανού συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς για μια πολύ νεότερη του γυναίκα, και το Wild duck, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σακαρίδη, ένα φιλμ για τις επιλογές που κάνουμε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ηθικά διλήμματα και οικονομικά συμφέροντα.
Το φετινό πρόγραμμα του Πανοράματος περιλαμβάνει επίσης τα αφιερώματα:
Alejandro Jodorowsky – Ο σουρεαλισμός της ακρότητας: Με αφορμή την πρώτη προβολή της νέας ταινίας του Χιλιανού δημιουργού, La danza de la realidad, θα φιλοξενηθούν στο πλαίσιο του αφιερώματος στο Χιλιανό δημιουργό, τα Fando y Lis (1968), η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το El Topo (1970) ένα γκροτέσκο, βίαιο παραληρηματικό ταξίδι, το οποίο απέκτησε με το πέρασμα του χρόνου μυθικές διαστάσεις, το προκλητικό, σουρεαλιστικό έπος The Holy Mountain (1973), το Santa Sagre (1989) την πιο “εμπορική” και βατή αλληγορική ταινία του, και για πρώτη φορά το άπαικτο στην Ελλάδα, μικρού μήκους φιλμ του, La Cravate (1957).
American Indie Go!: Από το Girl Walk: All Day που με crowd funding συγκέντρωσε περισσότερα από 20.000 δολάρια και παρέδωσε ένα νέο είδος μιούζικαλ για τη γενιά των hipsters (και όχι μόνο), και το Tiny Furniture της Lena Dunham, που έβαλε την δημιουργό του στον χάρτη και έκανε κοινό και κριτικούς να παραμιλούν με το τηλεοπτικό Girls (HBO), μέχρι το Marfa Girl του Larry Clark, την πρώτη ταινία του που ενώ διακρίθηκε σε φεστιβάλ, ο σκηνοθέτης της επέλεξε να μην κάνει συμβατική διανομή, το αφιέρωμα παρουσιάζει ταινίες ενός σύγχρονου, πραγματικά ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου που βασίζεται στη λογική του DIY.
Έλληνες Συγγραφείς Προτείνουν 8 Ευρωπαϊκές Ταινίες: Οι εκλεκτικές συγγένειες της λογοτεχνίας και της ποίησης με την κινηματογραφική τέχνη, επιβεβαιώνονται στο παρόν αφιέρωμα με νέους, αλλά και καταξιωμένους συγγραφείς όπως η Στέργια Κάββαλου, ο Βασίλης Καλαμαράς, ο Θοδωρής Ρακόπουλος, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, η Βάσια Τζανακάρη, ο Θωμάς Τσαλαπάτης, ο Νίκος Χρυσός και η Μαρία Φακίνου, να προτείνουν και να προλογίζουν αγαπημένες τους ευρωπαϊκές ταινίες, από το Η Αλίκη στις πόλεις του Wim Wenders, και το Οι αρμονίες του Βερκμάιστερ του Bela Tarr, μέχρι το Ο καθρέφτης του Andrei Tarkovsky, μέχρι το Συγχαρητήρια στους Αισιόδοξους της Κωνσταντίνας Βούλγαρη.
Ο “Άλλος” Ελληνικός Κινηματογράφος των 60s: Αν και η δεκαετία του '60 χαρακτηρίστηκε ως η χρυσή εποχή του εμπορικού εγχώριου σινεμά, υπήρξαν ταινίες που όχι μόνο άφησαν ανεξίτηλο το δημιουργικό τους αποτύπωμα, αλλά και σημάδεψαν το ξεκίνημα μιας “ελληνικής άνοιξης”, για να μετατραπούν σε σημείο αναφοράς τόσο για την εγχώρια, όσο και την ευρωπαϊκή κινηματογραφία. Ταινίες όπως μεταξύ άλλων, η Αντιγόνη του Γιώργου Τζαβέλλα, η Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη, η Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη, η Φαίδρα του Jules Dassin, Το μπλόκο του Άδωνι Κύρου και Οι βοσκοί της συμφοράς του Νίκου Παπατάκη.
Giallo: H εκδοχή του ιταλικού τρόμου: Σκηνές φόνων με υπερβολική αιματοχυσία, στυλιζαρισμένα πλάνα, γυμνό και σεξ, με την τρέλα, την απομόνωση και την παράνοια, στον πυρήνα αυτού του κινηματογραφικού ιδιώματος, του οποίου αν και ελάχιστα δείγματα θυμόμαστε μέχρι σήμερα, πολλά από αυτά αξίζει να ανακαλύψουμε. Ανάμεσά τους, αριστουργήματα του Mario Bava όπως τα Lisa e il diavolo, La maschera del demonio (Η μάσκα του σατανά) και Sei donne per l' assassino, και του Riccardo Freda, με ταινίες όπως, L’ orribile segreto di Dr. Hichcock και Lo Spettro.
Ένα από τα πλέον γοητευτικά κινηματογραφικά ντεμπούτα, τόσο μισητό για τον τελειομανή σκηνοθέτη Stanley Kubrick που σύμφωνα με τις φήμες φρόντισε να εξαφανίσει κάθε κόπια της ταινίας, το μέχρι πρότινος αδιάθετο στο ευρύ κοινό, το Fear and Desire, παραμένει αδιάψευστη μαρτυρία του ταλέντου και της ιδιαιτερότητας του - νεαρού τότε- σκηνοθέτη και προβάλλεται για πρώτη φορά στη χώρα μας.
Παράλληλα το φετινό πρόγραμμα φιλοξενεί ένα 5λεπτο work in progress της πολυαναμενόμενης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη, Το μικρό ψάρι.
Μικρού Μήκους: 14 ταινίες, μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και animation, φιναλίστ των βραβείων (2012) της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (European Film Academy).
Το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ βρίσκεται στην επίσημη ιστοσελίδα του, www.panoramafest.org.
Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου δίνει φέτος τη δυνατότητα σε ανέργους να παρακολουθήσουν δωρεάν τις ταινίες του προγράμματός του. Συγκεκριμένα, θα διατίθενται για κάθε προβολή 10 δωρεάν εισιτήρια, τα οποία οι ενδιαφερόμενοι θα προμηθεύονται από τα ταμεία των κινηματογράφων, 45 λεπτά πριν την έναρξη της προβολής, με σειρά προσέλευσης, μέχρι και εξαντλήσεώς τους. Για την ελεύθερη είσοδο, είναι απαραίτητη η φυσική παρουσία του ενδιαφερομένου (και όχι δι’ αντιπροσώπου), η επίδειξη της επικυρωμένης και σε ισχύ κάρτα ανεργίας, καθώς και η αστυνομική ταυτότητά του.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης


Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger