Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Καφές ή Αλκόολ: Πιείτε αυτό που... χρειάζεστε Ο καφές μας ξυπνάει, η μπύρα μας κάνει πιο δημιουργικούς



Καφές ή Αλκόολ: Πιείτε αυτό που... χρειάζεστε


Μήπως τελικά αντί με καφέ να ξεκινούσαμε τη μέρα μας με μια μπύρα; Με ποιο από τα δύο άραγε γινόμαστε πιο δημιουργικοί; Από επιστημονική άποψη, η δημιουργικότητα είναι η ικανότητα ενός ατόμου να σκέφτεται κάτι πρωτότυπο από τις συσχετίσεις που κάνει ανάμεσα στις προϋπάρχουσες ιδέες μέσα στο μυαλό του.
Όλες οι συσχετίσεις ελέγχονται από τους νευροδιαβιβαστές, όπως η αδενοσίνη, η οποία προειδοποιεί τον εγκέφαλο όταν πέφτουν τα επίπεδα ενέργειας του οργανισμού και επιβραδύνει τις συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων συνδέοντας τους υποδοχείς της αδενοσίνης. 
Η αδενοσίνη ελέγχει, με άλλα λόγια, τα επίπεδα της «μπαταρίας» του εγκεφάλου σας. Όταν πέσουν τα επίπεδα ενέργειας αρχίζει να επιβραδύνει τη λειτουργία του εγκεφάλου.Γι’ αυτό μετά από μερικές ώρες έντονης εργασίας, αρχίζουμε να νιώθουμε κουρασμένοι και σαν κάποιος να έχει «ξεζουμίσει» τον εγκέφαλό μας.
Ο μόνος τρόπος για να τον «φορτίσουμε» και πάλι είναι κάνοντας ένα διάλειμμα. Ή μήπως υπάρχει και άλλος τρόπος;

Καφές
Όσοι  τον αγαπούν, γνωρίζουν την αίσθηση που αφήνει στον οργανισμό μια γουλιά (ή ολόκληρη η κούπα για να είμαστε ακριβείς) φρέσκου καφέ. Μετά από μια κούπα latte ή έναν εσπρέσο, νιώθουμε πιο συγκεντρωμένοι. Αυτό συμβαίνει γιατί η καφεΐνη μπλοκάρει τους υποδοχείς της αδενοσίνης, και δεν της επιτρέπει να συνενωθεί με αυτούς, ξεγελώντας με αυτόν τον τρόπο τον εγκέφαλο, ο οποίος νομίζει ότι έχει περίσσεια ενέργειας. Η επίδραση του καφέ αρχίζει να φαίνεται μέσα στα πέντε πρώτα λεπτά από τη στιγμή που θα πιει κανείς το ρόφημά του.
Όταν μπλοκάρονται οι υποδοχείς της αδενοσίνης, οι χημικές ουσίες όπως η γλυκόζη και η ντοπαμίνη, που αυξάνουν την απόδοσή μαςαρχίζουν να... «δουλεύουν υπερωρίες». Έτσι, ενώ νομίζουμε ότι ο καφές μας δίνει περισσότερη ενέργεια, αυτός απλά «λέει» στον οργανισμό μας ότι τα αποθέματα ενέργειάς μας είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα, ακόμη κι αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Η μέγιστη επίδραση της καφεΐνης συμβαίνει ανάμεσα στα 15 πρώτα λεπτά και τις επόμενες δύο ώρες από τη στιγμή της κατανάλωσης. Όταν η καφεΐνη μπει στην κυκλοφορία του αίματος, γινόμαστε πιο ενεργητικοί εξαιτίας της παραγωγής αδρεναλίνης και κορτιζόλης.
Το πρόβλημα είναι ότι αν αυτή η υπερδιέγερση που προκαλείται από την αδρεναλίνη και την κορτιζόλη συμβαίνει συχνά, τα επινεφρίδια, τα οποία απορροφούν την αδρεναλίνη και σας κάνουν να νιώθετε πιο «ξύπνιοι», σταδιακά αρχίζουν να «ζητούν» όλο και περισσότερη αδρεναλίνη, προκειμένου να σας παρέχουν την ίδια αίσθηση.

Αλκοόλ
Ενώ λοιπόν ο καφές μας κάνει να αισθανόμαστε πιο ενεργητικοί και δραστήριοι, το αλκοόλ επηρεάζει το πόσο δημιουργικοί είμαστε.
Μετά από μερικές μπύρες, δεν είμαστε τόσο συγκεντρωμένοι και δε μας ενδιαφέρει τόσο πολύ τι συμβαίνει γύρω μας. Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Σικάγο, ωστόσο, ανέφεραν ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς ενισχύεται η δημιουργικότητά μας.
Μετά από πειράματα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι περίπου δύο ποτά μας κάνουν πιο δημιουργικούς και ευφάνταστους στη λύση διαφόρων προβλημάτων, όχι όμως και σε ζητήματα που απαιτούν την προσοχή του ατόμου στο περιβάλλον του, όπως για παράδειγμα η οδήγηση αυτοκινήτου.
Μειώνοντας την ικανότητά μας να δίνουμε σημασία στο τι συμβαίνει γύρω μας, το αλκοόλ «απελευθερώνει» τον εγκέφαλό μας, επιτρέποντάς του να σκέφτεται πιο δημιουργικά. Ο Dave Birss απέδειξε με ένα μικρό πείραμα του λόγου του αληθές. Συγκέντρωσε 18 διαφημιστές και τους χώρισε σε δύο ομάδες, βάσει της επαγγελματικής τους εμπειρίας. Η μια ομάδα μπορούσε να πιει όσο αλκοόλ ήθελε, ενώ η άλλη καθόλου.Οι δύο ομάδες έπρεπε να σκεφτούν όσες περισσότερες ιδέες μπορούσαν μέσα σε τρεις ώρες. Αυτές στη συνέχεια παρουσιάστηκαν σε μια επιτροπή κορυφαίων διευθυντικών στελεχών του χώρου. Η ομάδα των «μεθυσμένων» όχι μόνο παρήγαγε τις περισσότερες ιδέες, αλλά και τις τέσσερις από τις πέντε καλύτερες!



ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης


Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger