Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013

Διπλός θρίαμβος για τον ελληνικό κινηματογράφο!



Τέσσερα βραβεία, με πιο σημαντικά τον Αργυρό Λέοντα, που δίνεται στην ταινία με την καλύτερη σκηνοθεσία, κι εκείνο του ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Θέμη Πάνου απέσπασε στο Φεστιβάλ Βενετίας η «Miss Violence». Η ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά κέρδισε επίσης το βραβείο των κριτικών FEDEORA και το νεανικό βραβείο Arca. Το βραβείο FEDEORA καλύτερης ταινίας από Ευρώπη και χώρες της Μεσογείου του διαγωνιστικού τμήματος του 70ού Φεστιβάλ της Βενετίας απονέμει ομάδα κριτικών-μελών της Ομοσπονδίας Κριτικών για ταινίες από Ευρώπη και Μεσόγειο. Το άλλο βραβείο που κέρδισε η ελληνική ταινία, το Arca Cinema Giovanni, απονέμεται από 70 νέους από Ιταλία, Γαλλία και Τυνησία, ηλικίας 18 έως 26 χρόνων.


Η υπόθεση
Η ελληνική ταινία, που αποτελεί αλληγορικό αντικατοπτρισμό της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας, περιγράφει μια οικογένεια που έχει σοβαρά «λειτουργικά» προβλήματα. Αρχίζει με την αυτοκτονία ενός εντεκάχρονου κοριτσιού, που βουτά στο κενό από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Η Αστυνομία ξεκινά την έρευνα κι έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται η σκληρή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τη φαινομενικά καλή εικόνα των συγγενών του θύματος. 
Το μήνυμα
Μιλώντας μετά την απονομή, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου, ο Ελληνας σκηνοθέτης, εμφανώς ικανοποιημένος από την επιτυχία του, έκανε αναφορά στην πραγματικότητα της ενδοοικογενειακής βίας, που υπάρχει τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη

 γενικότερα. «Το σημαντικό είναι πως αρχίζουν σιγά σιγά να αποκαλύπτονται. Για μένα ήταν μια ανάγκη να μιλήσω για αυτήν την εξουσία και τη σκληρή αλήθεια που είναι η κακή πλευρά μιας κοινωνίας, η οποία πρέπει να καλυτερεύσει για να πάμε μπροστά» είπε ο Αλέξανδρος Αβρανάς, που αναφέρθηκε επίσης στον Θόδωρο Αγγελόπουλο, στον οποίο ήταν τιμητικά αφιερωμένη κατά το ήμισυ η αφίσα της 70ής Μόστρα. «Αγαπώ πολύ τις πρώτες του ταινίες κι είναι πολύ μεγάλη απώλεια για τον κινηματογράφο και την ελληνική κουλτούρα» είπε.
Ο υπουργός
Για «εθνική υπερηφάνεια» έκανε λόγο σε δήλωσή του για τη διάκριση της ελληνικής ταινίας ο υπουργός Πολιτισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος. «Ομως, αυτό που κάνει κάθε πολίτη υπερήφανο πρέπει να κάνει την Πολιτεία πιο υπεύθυνη. Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου είναι πάντα αρωγός στα βήματα των νέων δημιουργών. Τις αμέσως επόμενες ημέρες σε συνεργασία με τα στελέχη του αλλά και με τους νέους σκηνοθέτες θα αναζητήσουμε καινούργιους τρόπους για να κάνουμε αποδοτικότερο τον νόμο, να στηρίξουμε τις παραγωγές, να διευκολύνουμε τις συμπαραγωγές των ταινιών. Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά μπορούμε και θα κάνουμε περισσότερα για τον νέο ελληνικό κινηματογράφο» επισήμανε χαρακτηριστικά.


Η πορεία τους πριν τον «Λέοντα»
Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, που γεννήθηκε στη Λάρισα πριν από 36 χρόνια, ξεκίνησε την πορεία του στον καλλιτεχνικό χώρο το 1998, όταν μπήκε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου σπούδασε γλυπτική. Πέντε χρόνια αργότερα πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς για μεταπτυχιακές σπουδές, τις οποίες έκανε στο πανεπιστήμιο Kunste του Βερολίνου. Από το 2001 κιόλας, που ολοκλήρωσε τη φοίτησή του στην Καλών Τεχνών, ο βραβευμένος σκηνοθέτης συμμετείχε σε εκθέσεις τόσο στη χώρα μας όσο και στο εξωτερικό, όπου πέτυχε αρκετές διακρίσεις. Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε και από το Ιδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, το οποίο τον 
υποστήριξε στις προσπάθειές του τρεις φορές.
Η κινηματογραφική καριέρα του Αλέξανδρου Αβρανά άρχισε παράλληλα με τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Γερμανία, το 2003. Πρώτη ταινία του ήταν το «Without», ενώ οι διακρίσεις του πολλές, καθώς κέρδισε επτά βραβεία στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Ο 36χρονος σκηνοθέτης έχει γυρίσει ντοκιμαντέρ για τον έτερο Ελληνα τροπαιούχο του φεστιβάλ Βενετίας, τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, καθώς και ταινίες μικρού μήκους όπως οι «Pic Nic», «Happy Together», «Beside», «Love is Pain».
Ο Θέμης Πάνου, από την πλευρά του, μπορεί να μην είναι τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό, ωστόσο η πορεία του είναι μακρά και με σημαντικές δουλειές τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο. Φέτος πήρε μέρος στην τραγωδία του Αισχύλου «Αγαμέμνων» με πρωταγωνίστρια Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Κινηματογραφικά ξεκίνησε την καριέρα του το 1984 με την cult ταινία «Λαλάκης ο εισαγόμενος», για να ακολουθήσει η συμμετοχή του στο «Λούφα και παραλλαγή», όπου υποδυόταν τον θαλαμοφύλακα. Το 1999 έρχεται ακόμα μία μεγάλη ταινία, το «Αυτή η νύχτα μένει», ενώ την ίδια χρονιά μετέχει στο φιλμ «Μαύρο γάλα». Στην ταινία «Μια υπέροχη μέρα...» υποδύθηκε τον Πάμπο, ενώ στην «Πολίτικη κουζίνα» ήταν ο Οσμάν μπέης. Τελευταία δουλειά του στο σινεμά ήταν το 2010 η ταινία «Το πέταγμα του κύκνου».
Εντονο το παρασκήνιο για τον «χρυσό» νικητή Τζανφράνκο Ρόσι
Ο Χρυσός Λέοντας επέστρεψε φέτος στην πατρίδα του, καθώς ύστερα από πολλά χρόνια απονεμήθηκε στον Ιταλό σκηνοθέτη Τζανφράνκο Ρόσι και την ταινία-ντοκιμαντέρ του «Sacro Gra». Ο ιταλικός θρίαμβος συνοδεύτηκε ωστόσο από έντονο παρασκήνιο, καθώς ακούστηκαν πολλά για την επιλογή του πρώτου νικητή.


Κάποιοι είπαν ότι δεκαπέντε χρόνια «ξενιτεμού» του πρώτου βραβείου θεωρήθηκαν πολλά, οπότε ο πρόεδρος του φεστιβάλ Μπερνάρντο Μπερτολούτσι επέβαλε τη γνώμη του στα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής σε ό,τι αφορά τον Χρυσό Λέοντα, επιτρέποντάς τους ως αντάλλαγμα να διαλέξουν τους νικητές σε όλα τα υπόλοιπα βραβεία. «Νομίζω πως όλη η επιτροπή ένιωσε την ποιητική ορμή της ταινίας του Ρόσι» δήλωσε ο ίδιος μετά τη λήξη της διοργάνωσης, ενώ αρνήθηκε να σχολιάσει περαιτέρω τον τρόπο με τον οποίο έγινε η επιλογή των βραβευθέντων ταινιών. Στην πατρίδα του έμεινε και το βραβείο Coppa di Volpi, που δόθηκε στην Ελενα Κότα για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία, στην ταινία «Via Castellana Bandiera» της Εμα Ντάντε. Η Ιταλίδα έτυχε μίας τόσο μεγάλης τιμής στα 82 της χρόνια. Η τρίτη διάκριση για τους Ιταλούς ήταν το βραβείο Orizzonti, που απονεμήθηκε
 στον Ιταλό σκηνοθέτη Ουμπέρτο Παζολίνι για την ταινία του «Still Life».
Σε διεθνές επίπεδο το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής δόθηκε στον Κινέζο Τσάι Μινγκ Λιανγκ για την ταινία «Jiaoyou» (Αδέσποτα Σκυλιά), ενώ το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής απονεμήθηκε στη γερμανική ταινία «Die Frau des polizisten» του Φίλιπ Γκρένινγκ. Επίσης οι Στιβ Κούγκαν και Τζεφ Πόουπ κέρδισαν το Βραβείο Σεναρίου στην ταινία «Philomena» του Στίβεν Φρίαρς. Με βραβείο έφυγε από τη Βενετία και ο 16χρονος Τάι Σέρινταν, συμπρωταγωνιστής του Νίκολας Κέιτζ στην ταινία «Joe» του Ντέιβιντ Γκριν. Ο ταλαντούχος ηθοποιός κέρδισε το Βραβείο Ανερχόμενου Ηθοποιού «Μαρτσέλο Μαστρογιάνι». Τέλος, το βραβείο Λέων του μέλλοντος κέρδισε η ταινία -ντοκιμαντέρ «White Shadow» του Νόαζ Ντες, η οποία αναφέρεται στους αλμπίνους της Αφρικής.
Ο Μπερτολούτσι και η επιστολή της 9χρονης
Μπορεί ο Μπερτολούτσι να επικρίθηκε, ωστόσο δεν παρέλειψε να μοιραστεί τη συγκίνησή του όχι για τις ταινίες, μα για μια ανθρώπινη στιγμή του. Ο 73χρονος σκηνοθέτης, που πλέον κινείται με αναπηρικό καροτσάκι, αναφέρθηκε στην επιστολή που έλαβε από ένα 9χρονο κορίτσι με κινητικά προβλήματα, με την οποία του εξηγούσε πόσο δύσκολο είναι να μετακινείται στη Βενετία. Σε μια κίνηση ευαισθησίας ο Μπερτολούτσι απηύθυνε δημόσια έκκληση στις Αρχές και στους αρμόδιους να ενδιαφερθούν για το πρόβλημα, που άλλωστε αφορά πολλούς ανθρώπους.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης


Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger