Κυριακή 25 Αυγούστου 2013

Σπαγγέτι Alle Vongole Από Τον Λευτέρη Λαζάρου Η απόλυτη συνταγή ζυμαρικών με όστρακα

Σπαγγέτι Alle Vongole Από Τον Λευτέρη Λαζάρου

Όλη η τέχνη για τη μακαρονάδα αυτή είναι το δέσιμο των χυμών από τα όστρακα με το νερό που έβρασαν τα ζυμαρικά και το ελαιόλαδο. Και η υπογραφή του Λευτέρη Λαζάρου εγκυάται το αποτέλεσμα.

Χρόνος προετοιμασίας: 10 λεπτά
Χρόνος μαγειρέματος: 14 λεπτά
Βαθμός δυσκολίας: 3
Μερίδες: 4 άτομα


Υλικά
500 γρ. σπαγγέτι
800 γρ. όστρακα vongole
2 σκελίδες σκόρδο, σπασμένες
225 γρ. κρασί λευκό
75 γρ. ελαιόλαδο
1 πιπερίτσα τσίλι, ψιλοκομμένη
4 κ.σ. μαϊντανό ψιλοκομμένο
• αλάτι
• πιπέρι φρεσκοτριμμένο


Εκτέλεση
Πλένουμε καλά τα όστρακα με κρύο νερό και πετάμε όποιο είναι ανοιχτό.
Σε ένα βαθύ τηγάνι ή κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο και χωρίς να το ζεστάνουμε προσθέτουμε το σκόρδο. Σοτάρουμε για 1 λεπτό μέχρι να ξανθύνει ελαφρά (δεν πρέπει να μαυρίσει, γιατί θα πικρίσει η σάλτσα).
Προσθέτουμε τα vongole και το κρασί, σκεπάζουμε με ένα καπάκι και αφήνουμε να μαγειρευτούν μέχρι να ανοίξουν όλα (όσα δεν ανοίξουν τα πετάμε). Αφαιρούμε το σκόρδο.
Σε μια κατσαρόλα με καλά αλατισμένο νερό βράζουμε τα ζυμαρικά στο μισό χρόνο απ’ αυτό που αναγράφετε στη συσκευασία.
Πιάνουμε με μια λαβίδα τα ζυμαρικά και τα μεταφέρουμε στο τηγάνι, και κρατάμε την κατσαρόλα με το νερό δίπλα στο τηγάνι. 
Προσθέτουμε ½ φλυτζάνι νερό από την κατσαρόλα και ανακατεύουμε με μια πιρούνα. Μαγειρεύουμε, προσθέτοντας κάθε φορά και λίγο νερό, μέχρι τα σπαγγέτι να είναι έτοιμα, και μαζί με τους χυμούς από τα όστρακα και το ελαιόλαδο να δημιουργήσουν μια πυκνή σάλτσα.
Πασπαλίζουμε με τον ψιλοκομμένο μαϊντανό και την πιπερίτσα τσίλι και σερβίρουμε αμέσως.

Tip: Η σωστή vongole (αχιβάδα) είναι αυτή που από την σάρκα της εξέχουν 2 κεραίες. Είναι δύσκολο να την βρείτε, αλλά αξίζει τον κόπο να την αναζητήσετε.


ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή


Ένα διαχρονικό σχόλιο στην αλαζονεία της εξουσίας
Ένα παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης


Πάνω από 50.000 θεατές παρακολούθησαν την παράσταση το «σκληρό καλοκαίρι» του 2015 σε όλη την Ελλάδα. Για μια παράσταση «τίμια και σεβαστική στο είδος» έκανε λόγο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ενώ η Στέλλα Χαραμή παρατήρησε την επικράτηση της «απόλυτης σιωπής», όχι απλώς στη θέαση της παράστασης αλλά «στο άκουσμα του σοφόκλειου λόγου».

«Ο λόγος του Σοφοκλή λειτούργησε κατά τη γνώμη μου ως ένα πολιτικό αντανακλαστικό από την πλευρά του κόσμου στη συγκεκριμένη περίοδο που ανέβηκε η παράσταση», παρατηρεί ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης και συνεχίζει: «Θεατές από όλη την Ελλάδα μετά την παράσταση μάς έλεγαν ότι ήταν αποκαλυπτικό γι’ αυτούς, το πόσο σημερινό ακουγόταν το μήνυμα του Σοφοκλή, όχι μόνο σε σχέση με την αλαζονεία της εξουσίας, ή με την αδήριτη ανάγκη να ζει κανείς σύμφωνα με τις αξίες του, αλλά και μια ακόμη διάσταση του έργου: Πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη να μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον, αυτή την τόσο ουσιαστική λειτουργία και έννοια της δημοκρατίας. Αυτές τις εκκλήσεις του σοφού και ανθρωπολογικά διαχρονικού σοφόκλειου λόγου αγκάλιασε ο κόσμος και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος και η επιτυχία της προσπάθειάς μας» συμπληρώνει ο σκηνοθέτης.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Θα περιοδεύσει σε 30 πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο που στη πλειοψηφία τους δεν περιλαμβάνονταν στο περσινό πρόγραμμα των παραστάσεων. Κάποιες παραστάσεις επανέρχονται στις πόλεις που υπήρξε μεγάλη ζήτηση, με αποτέλεσμα πολλοί θεατές να μην κατορθώσουν να δουν την παράσταση λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων.
«Ο καθαρός λόγος, η σωστή άρθρωση, οι εξαιρετικές ερμηνείες, η κινηματογραφική σύγχρονη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου, το μαύρο του πένθους και το γκρίζο του πολέμου στα κοστούμια και τα σκηνικά της Παναγιώτας Κοκκορού, η κίνηση, το στήσιμο των ηθοποιών, οι ρυθμοί, οι ποιητικές εικόνες και τα χορικά» είναι τα στοιχεία που απογείωσαν την παράσταση, όπως περιγράφει η θεατρική κριτική.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Διαδραματίζεται στη Θήβα, όπου βασίλευε η οικογένεια των Λαβδακιδών και βρίσκεται σε κατάσταση δεινής πολιτικής κρίσης - συνέπεια εμφύλιας διαμάχης. Οι δυο γιοι του τελευταίου βασιλιά, του Οιδίποδα, που χάθηκε χτυπημένος από τη βαριά κατάρα που κατατρύχει τους Λαβδακίδες, συγκρούστηκαν για τη διαδοχή. Και, ενώ ο Ετεοκλής έμεινε να κυβερνά τη Θήβα, ο Πολυνείκης, εξόριστος, ξεσήκωσε στρατό από το Άργος για να επιτεθεί στην πόλη. Η επίθεση αποτυγχάνει, αλλά στη μάχη ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης αλληλοσκοτώνονται. Δεν απομένουν πλέον στη ζωή παρά οι δυο κόρες του Οιδίποδα, η Αντιγόνη και η Ισμήνη, τελευταίοι κρίκοι της αλυσίδας των Λαβδακιδών. Η τραγωδία ξεκινά την αυγή μετά τη νίκη των Θηβαίων. Ο Κρέοντας, που έχει αναλάβει τώρα την εξουσία ως στενότερος συγγενής των γιων του Οιδίποδα, διατάζει να μείνει άταφος ο Πολυνείκης, ως προδότης της πατρίδας του, και ορίζει ποινή θανάτου για όποιον παραβεί τη διαταγή του.
Η Αντιγόνη εξεγείρεται εναντίον της σκληρής προσταγής, που καταστρατηγεί τους άγραφους νόμους που προστατεύουν τους νεκρούς και προσβάλλει το ιερό αίσθημα της αδελφικής αγάπης και αψηφώντας τον κίνδυνο, επιχειρεί να θάψει τον αδελφό της. Αυτός ο αγώνας ανάμεσα στην Αντιγόνη και τον Κρέοντα για το νεκρό σώμα του Πολυνείκη, συμπυκνώνει όλες τις εγγενείς στην ανθρώπινη κατάσταση συγκρούσεις (δίκαιου και νόμιμου, αρσενικού και θηλυκού, παλαιού και νέου, ιδιωτικού και κοινωνικού, ύπαρξης και θνητότητας, ανθρώπινου και θείου). Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από τον Κρέοντα σε θάνατο. Ωστόσο, από τη στιγμή που ξεστομίζει τη θανατική της καταδίκη, διαφαίνεται ο δρόμος που οδηγεί στην καταστροφή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Powered By Blogger